De reactie van John de Mol in BOOS: crisiscommunicatie hit or miss?

Safe to say dat heel Nederland vandaag een mening heeft over de crisis rondom The Voice. In het programma BOOS schoof John de Mol gister aan met zijn reactie. Goede crisiscommunicatie of niet? Zeven gouden regels om te toetsen: een analyse.




1. Ken de feiten. Waar de hele week de roep om een reactie van John de Mol aanhield, wachtte hij eerst de inhoud van de uitzending af. Hoewel het belangrijk is om zo snel mogelijk te reageren, kon hij op deze manier bij de feiten blijven zonder zich te laten meeslepen door speculaties aan talkshowtafels. 2. Wees eerlijk en open. Door er in persoon te gaan zitten en op eigen initiatief, liet hij zien dat hij ervoor open staat ermee om te gaan en er niet voor weg te rennen. Helaas was de setting erg donker. Door zijn schuine zithouding, zijn ene been over de andere kwam en de hoge kraag die deels zijn gezicht bedekte, kwam hij gesloten over. 3. Geef altijd aan wannéér je gaat communiceren. Door aan te geven dat hij pas met een reactie zou komen zodra hij de inhoud van de uitzending zou kennen, hield hij de regie en kon daardoor direct over de inhoud worden gesproken. Het feit dat de reactie in persoon was en niet een geschreven statement, maakte het menselijker. 4. Wees empatisch. Toon empathie, communiceer én denk vanuit het standpunt van het vermeende slachtoffer. Je kan nog zo vaak zeggen hoe erg je het vindt; als je oprecht denkt dat Jeroen Rietbergen/Ali B/Marco Borsato/Regisseur geen machtspositie bekleden, dan wordt niet voldoende vanuit het standpunt van de slachtoffers gedacht. In de ogen van de John de Mol heeft natuurlijk niemand een grotere machtspositie in medialand dan hij. Maar als jij daar als tiener binnen stapt om jouw grote droom waar te maken, dan heeft iedereen die bij de televisie werkt in jouw ogen een machtspositie. Van degene die jouw microfoontje verzorgt tot de bandleider. 5. Wees begripvol. Hij toonde oprecht begrip voor de emoties, maar haastte zich te melden dat er voldoende mogelijkheden zouden zijn geweest om misstanden aan de kaak te stellen. Dat kan theoretisch misschien wel zo zijn, maar daarbij gaat hij voorbij aan de boodschap die eerder intern duidelijker hadden moeten worden gecommuniceerd: je houd je handen thuis, stuurt geen ongepaste berichten en foto’s en gaat geen ongewenste contacten aan. Doe je dit wel, dan word je op staande voet ontslagen en mogelijk erger. Zonder tweede kans. Theoretisch was misschien wel ergens vastgelegd waar misstanden konden worden gemeld, als vanuit reacties duidelijk wordt dat dit niet bekend was of de cultuur er niet naar was, is hier nog een hele belangrijke slag te slaan. Erken dit als een probleem. 6. Neem je verantwoordelijkheid. Hij gaf duidelijk aan zich verantwoordelijk te voelen en dat de kwestie zal worden onderzocht. Maar door te eindigen met de boodschap dat vrouwen vooral niet moeten nalaten misstanden te melden omdat er dan niets aan kan worden gedaan, werd de verantwoordelijkheid onterecht bij deze vrouwen gelegd. Het was een misser om te zeggen dat hij het zich ‘niet kon voorstellen dat Marco Borsato dat zou hebben gedaan’. Vanuit de mond van de zwager van Jeroen Rietbergen. Daarmee draag je bij aan de angstcultuur ‘dat je toch niet wordt geloofd’. De meest gruwelijke criminelen in de geschiedenis bleken immers die stille buurman of rustige huisvader? Hij stelde familie, vrienden en zijn bedrijf hiermee voor de vermeende slachtoffers. En blijven de daders ermee weg komen. Iedereen met een positie die door anderen als machtig kan worden ervaren, moet leren hoe je je verantwoordelijk gedraagt. 7. Wees oplossingsgericht. Er is veel te doen waar vermeende slachtoffers zich kunnen melden. Dit had nog beter benadrukt kunnen worden, zodat een compleet beeld van de omvang van de crisis bekend wordt. Pas dan kan een actieplan worden opgesteld om dit in de toekomst te kunnen helpen voorkomen. Maar het begint bij degenen die misbruik maken van hun positie. Dat zij leren dat dit gedrag absoluut niet door de beugel kan en de hele maatschappij een zero tolerance beleid zou moeten voeren. Een misplaatste gentlemen agreement moet absoluut tot het verleden behoren. Niemand zou moeten schromen melding te maken, om welke reden dan ook. Zolang dit wel het geval is en mensen kijken de andere kant op, dan heerst er een angstcultuur. Of je dit nou zelf zo ervaart of niet. Hoe gaat John de Mol dit aanpakken?